Paula Mostaert start met een nieuw hoofdstuk: na zeven jaar neemt dochter Emanuelle mee het roer in handen. Wat begon als een spontane beslissing groeide uit tot een echte familiezaak. Samen met Bernard zet ze het unieke, warme karakter van het café verder.
Jullie zitten met een verandering, een doorstart, vertel!
Bernard: “Ik hield al 6,5 jaar Paula Mostaert open met mijn partner, Sarah. Twee jaar geleden heeft ze haar enkel gebroken. Sindsdien is ze eigenlijk nooit pijnvrij en je kent de horeca: veel rechtstaan, lange uren… Deze zomer toen we op reis waren, zijn we beginnen babbelen met mijn dochter Emanuelle. We dachten eerst aan iemand anders, een flexi die de rol van Sarah had kunnen overnemen in de week: op dinsdag, woensdag en donderdag. Dan zou Sarah enkel nog in het weekend werken. Maar toen zei Emanuelle: “Ik zie dat eigenlijk wel zitten!” Zo is de verandering eigenlijk organisch gegroeid en is Emanuelle in de zaak gekomen.”
Emanuelle: “Ik was net klaar met mijn graduaatsopleiding sociaal werk en van plan om te starten met de opleiding leerkracht voor het vak Plastische Opvoeding. Dat vak werd echter geschrapt in het nieuwe leerpakket, dus ik zag het nut er minder van in. Het nieuws dat Sarah zou willen minderen met werken in Paula kwam op hetzelfde moment dus ik dacht ‘Waarom niet?’”
Hoe oud ben je, als ik mag vragen?
Emanuelle: “Ik ben 21 jaar. Ik besef dat ik nog jong ben om in een bloeiende horecazaak een rol met verantwoordelijkheid te gaan opnemen, maar gelukkig is papa erbij! Ik heb ook wel wat horeca-ervaring: ik heb in l’Estaminet gewerkt en ook een jaar in het Gentse nachtleven.”
Bernard: “Sarah speelde ook al lang met het idee om een project op te zetten waarin ze meer met haar dieren kon bezig zijn. Ze is nu dus bezig met de opstart van Rechiclettes, een mobiele boerderij waarbij ze met haar dieren op bezoek gaat bij mensen die zich minder kunnen verplaatsen, in woonzorgcentra, op scholen, maar ook op feestjes of communies bijvoorbeeld. Ze heeft enkele tamme dieren: schapen, geitjes, konijnen, kippen, en eenden. Ze verplaatst haar dieren ook af en toe in functie van begrazing. Zo loopt er momenteel een project op de oude schietstand in Assebroek, die plek is overgroeid en haar geiten en schapen staan daar nu te grazen.”
Misschien nog even terug naar het begin van Paula Mostaert. Wanneer zijn jullie eigenlijk gestart?
Bernard: “Deze week zal het zeven jaar geleden zijn dat we met de zaak begonnen, in 2018. Daarvoor werkte ik als coördinator van jeugdhuis Comma. Na acht jaar werken wou ik graag een stapreis maken naar Santiago de Compostela, maar Sarah dacht daar helemaal anders over en tien dagen later stonden we hier te schilderen. We zijn dit gestart zoals iemand anders een facebookevent opzet, denk ik, in een opwelling. Maar kijk, we staan er nog steeds.
We hadden wel een duidelijk concept voor ogen in de zaak, maar er is ook veel gegroeid en veranderd in die zeven jaar. De inrichting was tijdens het eerste jaar bijvoorbeeld nog helemaal anders, waardoor er beneden heel weinig plaats was en de bar het grootste deel van de ruimte innam. Toen was het, zeker in de week, heel kalm tot op het punt dat de boekhouder zei: ‘Je zal iets moeten veranderen, jullie houden er te weinig aan over’. Sarah en ik hebben dan de bestaande bar afgebroken en een nieuwe bar achteraan gebouwd, met de hulp van enkele goede vrienden en vaste klanten. We konden gelukkig de oorspronkelijke vloer en de vensterbanken behouden. Van het moment dat we dan weer opengingen, was het ineens een heel andere zaak: veel toegankelijker en er kwam dagelijks volk over de vloer. Helaas brak tien dagen later corona uit. Dat betekende direct drie maanden sluiten en een zomer overbruggen met veel restricties, waarna we in september nog zeven maanden moesten sluiten.”
Hoe heb je dat overleefd?
Bernard: “Het was een zware periode waarin we de riem strak moesten aanspannen. Van zodra we weer open mochten doen, zijn we er in gevlogen, vurig hopend dat het zou blijven aanslaan. Het is geloven in jezelf en je potentieel, en dat is gelukkig wel gebleken. Nu mogen we niet klagen, er staat hier soms 100 man voor de deur, dat is dan weer van het goeie te veel (lacht).”
Wat is volgens jullie de sterkte van Paula Mostaert?
Emanuelle: “Er is geen andere dergelijke zaak in Brugge.”
Bernard: “Juist, Paula is meer dan een cafeetje, het is een belevenis. De muziek die je er hoort, hoor je nergens anders in Brugge en waar nog zijn de cafébaas en -bazin altijd samen aanwezig zoals Sarah en ik deden? Nu, met Emanuelle, zal het niet anders zijn: vader en dochter runnen samen het café. Eigenlijk zijn wij gewoon een volkscafé in het midden van de stad. We hebben altijd gevonden dat Paula onze living moet zijn, want wij zijn hier het meeste van al. Wij moeten ons hier op ons gemak voelen. Ik denk dat dat nog altijd de uitstraling is die we hebben. We hebben nooit de bedoeling gehad om een trendy, hippe plek te zijn. We zijn gewoon onszelf. Wat je hier ziet hangen aan decoratie, hing vroeger letterlijk gewoon in ons huis. Later hebben we dat hier en daar aangevuld met stukken in dezelfde stijl.”
Sarah is vanaf nu dus minder aanwezig, Emanuelle komt erbij. Hoe zit dat concreet?
Bernard: “Sarah focust zich nu volop op haar project om in het voorjaar echt van start te kunnen gaan. Toch kan ze zeker wel eens het café doen samen met Emanuelle, als ik er eens niet kan zijn bijvoorbeeld. Ze blijft ons ook op de achtergrond ondersteunen: boodschappen doen, glas wegbrengen, … Horeca is zoveel meer dan enkel hier in de zaak staan.”
Emanuelle: “En als ik zelf eens wil uitgaan in het weekend, komt zij op een zaterdag. Liefst niet op een vrijdag, want dan is het hier gigantisch druk (lacht).”
Hoe ga je om met die drukte en de stress die dat ongetwijfeld met zich meebrengt?
Bernard: “Blijven doorgaan, klant per kant en tafel per tafel. Ooit wordt het wel weer kalmer (lacht). De kunst is om niet te panikeren. We proberen wel om op een aanvaardbaar uur te sluiten: We zijn open vanaf 16u en streven ernaar tussen 1 en 2u ’s nachts te sluiten.”
Verandert er verder nog iets, de menukaart bijvoorbeeld?
Bernard: “De kaart hebben we net lichtjes aangepast. We streven er naar om een democratische, betaalbare plek te blijven. Ons publiek kent alle leeftijden, jong en oud samen, en dat willen we zo houden. Wij zijn ook een heel lokale plek, gekend en geliefd onder Bruggelingen en daar zijn we blij om. We gaan dus verder op dezelfde manier, ook met onze haute dogs: biobroodjes van De Troch, worstjes van Dierendonck en toppings die we zelf bedenken. De klassiekers blijven op de kaart staan en we spelen met de seizoenen voor de suggesties. Momenteel hebben we eentje met rode biet en geitenkaas en eentje met appeltjes en camembert, heerlijk winters.”
En wat met de legendarische Paula-feestjes? Jullie hebben toch af en toe eens een dj, hé?
Bernard: “Zeker. Ik heb zesduizend platen, ik doe al 15 jaar Insein Radio met mijn beste vriend Benny Claeysier op Villa Bota, ik ben altijd wel met muziek bezig geweest op de een of andere manier dus dat moest zeker een deel van Paula worden. Door plaatsgebrek kunnen we hier geen dj-booth zetten, dus hebben we er iets anders op gevonden: op vrijdagavond komen er ‘selecteurs’. We hebben één pick-up staan bij de bar en af en toe komen vrienden platen opleggen. Geen mixer, geen gedoe, gewoon plaat opleggen, plaat wegnemen, volgende plaat opleggen. Dat maakt het ook heel democratisch, je hoeft geen echte dj te zijn om te kunnen spelen in Paula. Muziekliefhebber zijn met een platencollectie is genoeg. Ineens werd dat een ding en nu heb ik elke vrijdag wel een selecteur die langskomt met zijn of haar platen.”
Emanuelle: “Daar hoop ik ook een inbreng in te hebben. Ik heb vrienden die ook platen verzamelen en ik wil ze ook eens de kans geven op om vrijdag de muziek te verzorgen in Paula.”
Als je nu je fantasie de vrije loop mag laten, waar droom je nog van voor Paula Mostaert?
Bernard: “Als ik mag dromen, droom ik ervan om met Emanuelle op dit elan te mogen verdergaan. We hebben een goede dynamiek gevonden, we kunnen goed samenwerken en ik vind het persoonlijk heel leuk om haar bezig te zien. Ik had vooraf een beetje schrik, Sarah was echt een begrip hier en ze is heel gekend en geliefd onder ons vast cliënteel.”
Emanuelle: “Ik vond het ook spannend. De klanten zeiden: ‘You’ve got big shoes to fill, maak je maar klaar’.”
Bernard: “Zo is het ook echt. Maar ik zie dat de klanten haar omarmen en haar nemen voor wie ze is. Het is natuurlijk niet hetzelfde als met Sarah en dat hoeft ook niet. Ze staat er wel echt en neemt haar eigen plaats in, volledig in haar eigen stijl, met haar eigen persoonlijkheid en met een gezonde dosis autoriteit en assertiviteit.”
Emanuelle: “Nu hoor ik vaak dat ik het goed doe en goed bezig ben, dat doet deugd.”
Bernard: “De mensen blijven graag komen, en daar gaat het uiteindelijk om. Het is mooi om haar te zien openbloeien en in haar rol te zien groeien. Ik kan alleen maar een trotse, gelukkige vader zijn. Mijn jongste dochter is 15 jaar geworden en mag vanaf nu dus ook in de horeca werken als jobstudente. Ze zal als extra komen in de kerstvakantie: we zijn dan open op maandag, dinsdag, vrijdag en zaterdag. Ik kijk ernaar uit om met mijn twee dochters samen te werken (lacht).”
Twee gelukkige mensen, dat zien we graag. Bedankt voor het gesprek!
Tekst: Alexandra Dervenis. Foto's: Brecht Vanhoutte.
Uit BLVRD Magazine editie #49.
