MOOOV, BLVRD Magazine en Jong Volk organiseerden op 29 april de vijfde editie van Kind of Bruges! In een goed gevulde Cinema Lumière zetten ze jong, Brugs filmtalent in de kijker. Vijf filmmakers maakten kans op de prijs voor ‘Best Picture’ of ‘Best Story’.
Pittige selectie
De preselectie beloofde alvast een uiterst kwalitatieve editie. Na lang overleg viel de keuze uiteindelijk op deze vijf films:
- Cérises des Cendres - Simon Aertsen
- Memento Mori - Ellis Feitsma
- Sie Hat Mir Gesagt: "Buonanotte mi amore"… - Jente Van Nevel
- Een droevig liedje - Otis Monteny
- Een Nacht Door Brugge - Tristan Janssens
Het aanduiden van de winnaar lag in de handen van een professionele jury, bestaande uit Octavie Ide, Maïm Dedeene, Sarah Vandeurzen en Tine van Dycke. Zij kroonden Ellis Feitsmas “Memento Mori” als Best Story. “Een droevig liedje” van Otis Monteny won de prijs voor Best Picture.
We spraken de winnaars over hun film en wat de toekomst hen nog brengt.
Memento Mori - Ellis Feitsma
Ellis is 17 jaar en studeert Woordkunst - Drama aan het Kunsthumaniora in Brugge. Met Memento Mori won ze de award van Best Story.
Eerst en vooral, voor de lezer die er niet bij was, waarover gaat Memento Mori?
Ik maakte de film als eindwerk. Het is een poëtische kortfilm die gaat over verlies. Ik wou vooral tonen hoe je helemaal kan dissociëren door een traumatische ervaring; hoe ik rouw en verlies heb meegemaakt.
Je schuift inderdaad het poëtische sterk naar voor. Hoe krijg je dat gevoel ook naar een film vertaald?
Voor mijn vader overleed schreef ik heel veel poëzie. Schrijven was mijn uitlaatklep. Daaruit vloeide een poëziebundel, dat ik als eindwerk opstelde. De film is een gevolg daarvan. De poëzie, de geschreven gevoelens, op beeld gezet. Ze stroomt uit de poëzie voort.
Had je dan ook specifieke beelden waar je rond wou werken, zoals de oude footage van jou en je vader?
Die beelden voegde ik eigenlijk pas twee dagen voor de deadline toe. Heel eerlijk, eigenlijk ben ik eerst op Pinterest gaan kijken om de beeldtaal te bepalen (lacht). Mijn mentor, Lore (Mechelaere, winnaar van Kind of Bruges 2024, nvdr), raadde mij aan om nog persoonlijker te gaan. Vandaar de keuze om ook dat oude beeldmateriaal te verwerken. Oorspronkelijk wou ik dit niet doen. Het is niet de bedoeling dat zo’n eindwerk opeens een traumaverwerking wordt.
Vind je dan dat je het trauma al een plaats moet hebben gegeven voor je begint met creëren?
Nee, het is net een manier om het een plaats te kunnen geven. Tijdens het maakproces ben je er constant mee bezig. Ik speel er ook zelf in, omdat ik van mening ben dat je zo het gevoel op de beste manier kan weergeven. De film situeert zich vooral in de maand na het verlies. Door er constant terug naartoe te grijpen, forceer je jezelf ook om bewust die emotie keer op keer mee te maken en te verwerken.
En wat vond je familie van de film?
Heftig. Ze konden hem voor de eerste keer zien op de juryscreening van mijn eindwerk. Vooral die archiefbeelden kwamen wel binnen voor hen. Maar ook voor hen hielp het als een verwerkingsproces. Tijdens het maken heb ik hen expres ook niet heel veel gezegd. Ik wou echt dat het een verrassing bleef.
Om het dan later ook nog eens in de Lumière te zien, op groot scherm, dat was wel echt zot. Ik schreef me ook onder lichte druk van een vriendin in. ‘t Is te zeggen, ze stuurde de post door met de boodschap: “jij móét echt meedoen”. Toevallig viel de deadline van de inschrijvingen samen met die van ons eindwerk.
Ten slotte, heb je nog tips voor jonge filmmakers?
Blijf achter je eigen artistieke keuzes staan. Tijdens het maakproces kreeg ik van mijn mentor, maar ook van andere leerkrachten, opmerkingen over de inhoud. De ene vindt dit niet mooi, de andere vindt iets anders dan minder. Toch ben ik bij mijn eigen keuzes gebleven. Ik vond het mooier zoals ik het maakte, dan de uitvoering die zij voorstelden. Luister naar jezelf.
Een droevig liedje - Otis Monteny
Otis Monteny volgt de opleiding Animatie aan het KASK. Zijn animatiefilm ‘Een droevig liedje’ werd bekroond met de award voor ‘Best Picture’.
Otis, hoe zou je zelf jouw film omschrijven?
Je maakt een dag mee in het leven van het hoofdpersonage, die eigenlijk weinig inhoudt. Toch word je geraakt door de weinige inhoud. Daar draagt de twist op het einde zeker aan bij. Als je de film meer observeert merk je een awkward-achtig sfeertje, met een combinatie tussen speels en serieus.
Het is inderdaad vrij absurd. Hoe kom je op zo’n verhaal?
De inspiratie komt van mijn peter. Hij speelde contrabas, en keek daarbij constant heel diep in mijn ogen. Dat werd mega ongemakkelijk, maar hij had dat totaal niet door. Ik begon voor de film vanuit dat idee, een man die het niet doorheeft als iets ongemakkelijk kan aanvoelen.
De scène waarin het hoofdpersonage gitaar speelt voor de vrouw, was de start. Van daaruit vertrok ik. In Parijs schreef en tekende ik het volledige verhaal. Er waren allerlei mogelijkheden aan het verhaal. Gaandeweg, doorheen de film, is het gevloeid naar wat het uiteindelijk geworden is. Ik werk nooit met een vast scenario. Doorheen het maakproces vormt het verhaal zich. Dat is waarschijnlijk niet de beste methode, maar voor mij werkt het.
Ik heb wel altijd een doel nodig, tot waar het verhaal uiteindelijk moet komen, maar hoe het daar raakt, zien we wel.
Je hebt ook een unieke stijl. Hoe kwam dit tot stand?
Ik experimenteer wel graag. Voor deze film tekende ik in houtskool, een medium waar animator William Kentridge ook graag mee werkt. Ik ben enorm geïnspireerd geraakt door zijn werk.
Het leuke aan houtskool is dat je het ook kan uitvegen, en zo ontdekte ik dat je een gevoel van beweging in een statische prent kunt krijgen. Voor het uitwerken van de film ben ik die vegen frame per frame gaan toevoegen. Door de lagen samen te voegen, voel je die beweging er echt uit komen.
Op dit moment ben ik trouwens met schilderwerken aan het experimenteren. Door een werk tussen twee glasplaten op een scanner te leggen, krijg je ook weer heel interessante resultaten.
Je studeert animatie en won nu ook ‘Best Picture’ op Kind of Bruges. Wat brengt de ideale toekomst?
Ik droom ervan om samen met mijn broer - Lex - onze eigen animatiestudio te beginnen. Het is echt mega nice om met hem samen te werken. We pushen elkaar ook echt om beter te worden. Als broers kun je ook heel eerlijk zijn tegen elkaar, en veel kritischer dan andere mensen willen of durven zijn tegen je. Dat apprecieer ik enorm.
Ten slotte, hoe was het om deel te nemen aan Kind of Bruges?
Iets als Kind of Bruges was echt een super kans om te grijpen. Je film wordt in de Lumière getoond, wat als Bruggeling heel nice is. Eigenlijk moet je niet veel nadenken en gewoon je film insturen. Daarnaast volg ik de filmwedstrijd zelf ook al enkele jaren. Het valt op hoeveel talent we in onze stad hebben. Er zijn hier echt veel goede filmmakers die voorlopig nog onder de radar blijven.
Tekst: Arno De Groote. Foto's: Beer Vanhoutte
Uit BLVRD #52
