Concertgebouw Brugge is niet alleen een plaats voor grijze haren en stijve manieren. Elk seizoen selecteert Soundcast zeven gekke voorstellingen die jongeren onder de 26 jaar voor 7 euro kunnen bijwonen. Soundcast is het jongerenplatform van Concertgebouw Brugge bestaande uit jongeren tussen de 16 en 25 jaar. Bij de voorstellingen zitten onder andere unieke hedendaagse dansvoorstellingen en klassieke muziekstukken. Met de 7x7-selectie kies je voor iets anders dan de zoveelste avond op café (of een combinatie van café en cultuur).
Ik duik voor Jong Volk in de selectie en kies er voor jullie drie voorstellingen uit die niet te missen zijn. Een radicaal feministisch dansstuk, een tijdloze balletklassieker in concertvorm, en een rauwe confrontatie tussen dans en muziek. Drie totaal verschillende werelden, voor de prijs van amper twee pintjes.
Act 1: Rosas danst Rosas
"Lach. Te veel! Sterk zijn. Te mannelijk! Kleed je mooi. Te provocatief! Verzorg jezelf. IJdel! Toon kwetsbaarheid. Zwak! Heb zelfvertrouwen. Arrogant! Niet te dramatisch, niet te apathisch."
De tegenstrijdige druk van vrouw zijn zit perfect gerepresenteerd in de choreografie van Rosas danst Rosas van Anne Teresa De Keersmaeker. Minimale bewegingen uitgevoerd via explosieve uitbarstingen. Angst, trots en woede te zien in elke armzwaai van de dansers. Repetitief uitgevoerde choreografie tot ze je bijna in een trance brengt.
Het stuk werd voor de eerste keer gedanst in 1983 middenin het punk- en politieke klimaat van die tijd. Het stuk werd ook gezien als een radicale feministische dans. De Keersmaeker is internationaal doorgebroken met Rosas danst Rosas en het is ondertussen een iconisch postmodern dansstuk.
In het Concertgebouw Brugge is Rosas danst Rosas XL te zien. Vijf generaties dansers komen samen om de choreografie uit te voeren. Twintig vrouwen van 20 tot 67 jaar die samen de explosieve bewegingen uitvoeren. Woensdag 30 september 2026 is het stuk te zien voor 7 euro, een ongelooflijke deal om een iconisch stuk te zien.
Act 2: Het Zwanenmeer
Het Zwanenmeer is een klassieker uit 1877 gemaakt door Russische componist Tsjaikovski. Het vertelt het liefdesverhaal van een prins die verliefd wordt op een prinses. De prinses is vervloekt, ze verandert elke dag opnieuw in een zwaan en alleen ware liefde kan die vloek verbreken.
Het klassieke muziekstuk is uitgegroeid tot een van de bekendste stukken ter wereld die vaak samengaan met extreem moeilijke balletchoreografie. Het is een tijdloos verhaal over liefde en de strijd tussen goed en kwaad.
Ook al is het stuk 150 jaar oud, toch kan je het associëren met recentere stukken. We zien in de film Black Swan uit 2010 de psychoseksuele ontwikkeling van het hoofdpersonage, de obsessie met perfectie en de eisen van de kunstwereld samenkomen. We zien het pijnlijke proces van witte zwaan naar zwarte zwaan benadrukt door de muziek van Tsjaikovski.
Ook in de film Billy Elliot uit 2000 klinkt het Zwanenmeer. Een jongen uit een mijndorp vol traditionele mannelijkheid, belichaamd door zijn vader en broer, zoekt naar zijn eigen identiteit via ballet. Aan het einde van de film hoor je het Zwanenmeer spelen terwijl het hoofdpersonage zijn vreugde herwint en zijn identiteit aan de wereld toont. Billy die opstijgt als een zwaan, zijn vader die naar adem hapt van ontroering, en Tsjaikovski's muziek die alles samenbrengt. Beide zeer emotionele scènes waarin de kracht van het klassieke stuk doorslaggevend is. Het stuk wordt gebracht door jong talent van SOV Young, de muzikanten zijn niet ouder dan 20 jaar.
Op 4 november 2026 kan je komen kijken in Concertgebouw Brugge.
Act 3: What the body does not remember
What the body does not remember is een explosieve, rauwe dans van de Belgische choreograaf Wim Vandekeybus. Het stuk kwam 40 jaar geleden uit en werd toen beschreven als een brutale confrontatie tussen dans en muziek. In New York won het de prestigieuze Bessie Award, een onderscheiding voor baanbrekend werk binnen de dans. Het stuk zelf heeft geen officiële betekenis. Het vraagt aan de kijker om een betekenis te geven, niet alleen aan de dans maar ook aan alledaagse dingen in het leven.
Voortdurend is er een balans en confrontatie tussen twee dansers, tussen groepen, dan weer tussen dansers en muziek.
Stenen vliegen door de lucht terwijl dansers explosieve bewegingen doen. Kijken naar de dansers heeft hetzelfde effect als 5 energiedrankjes drinken. Nu krijgt het werk live power van het gevierde Ensemble Intercontemporain. Daarbovenop komt een gloednieuwe scène met muziek van Thierry De Mey. 15 april 2027 is het stuk te zien in Het Concertgebouw Brugge.
Throwing stone is not dancing.
Why not?
- Wim Vandekeybus
JONG VOLK feat. Kyara Van Vlaenderen
