Inner Marshland

Inner Marshland brengt hun eerste album ‘Tales from the Marshland’ uit en viert dat met een release show in de Snuffel op woensdag 21 oktober. Hoog tijd voor een gesprek met Arno (28 jaar, drums), Timo (32 jaar, gitaar) en Hilke (26 jaar, basgitaar en vocals), samen doom band Inner Marshland.

Een eerste album release, vertel!

Hilke: “We hadden al zo veel riffs liggen en een aantal van de nummers waren al een hele tijd klaar. Het is leuk dat we het hebben kunnen vastleggen. Intussen is het album dan ook volledig af en zijn we volop bezig met de album art, zelfbedrukte t-shirts, stickers en meer. We zijn ook al nieuwe nummers aan het uitwerken.”

Gelukkig kan je voor dit ongetwijfeld daverend optreden terecht in de Snuffel.

Arno: “Ja, we zijn heel blij dat onze release daar kan plaatsvinden. Het is een hele goede zaal en de ondersteuning is top. We zijn zelf alle drie al jaren trouwe Snuffel-gangers, dus het is een beetje thuiskomen – weliswaar vanop het podium deze keer.”

De programmatie van de Snuffel bevat wel vaker metal, niet?

Arno: “We zijn eigenlijk geen metal band. Onze sound komt eerder voort uit heavy rock-'n-roll. We beschrijven het zelf als doom, stoner doom of zelfs doom grunge. Denk Alice in Chains maar dan traag en vuil (lacht). Zelfs mijn vriendin, die normaal nooit luistert naar dit soort muziek, zei dat het wel nice klinkt, dus het kan zeker iedereen aanspreken.”

Timo: “Aan de andere kant kregen we ook al vaak heel positieve feedback van diehard fans van het genre, die de muziekstijl door en door kennen. Dat doet heel veel deugd.”

Inner Marshland Jana Germanus 2

Het is wel een bepaalde niche, toch? Hoe kwamen jullie uit bij doom als muziekstijl?

Timo: “Ja, het is wel iets waar je in groeit of evolueert. Ik luister er al sinds mijn negentiende naar, intussen leef en adem ik doom.”

Hilke: “Ik luister al van kinds af aan naar metal, maar dat was dan eerder Metallica, Slayer,… Op een gegeven moment ging ik specifiek op zoek naar muziek met gitaarriffs die zich constant herhaalden, maar dan traag. Ik leerde vier jaar geleden Timo kennen die me nog meer heeft meegenomen in het doom genre. We hadden meteen een muzikale klik.”

Arno: “Het klopt wel dat het even duurt om als outsider helemaal je weg te vinden in zo’n niche als doom, maar eens je erin thuis bent is het een heerlijk gevoel. Het is een dichte community die alles heel snel oppikt, tot in verre uithoeken van de wereld. Net omdat het zo’n kleine wereld is, heb je snel het gevoel erin opgenomen te worden.”

Timo: “Aan de andere kant heb je zó veel bands, ik kan je zo een waslijst aan namen geven. Dus zo klein is doom nu ook weer niet. Doom is eigenlijk een overkoepelende term voor sub genres zoals psych doom, desert rock, stoner doom, …”

Hoe kijk je naar de kansen die je krijgt als band in Brugge? Wat zou er nog meer of nog beter kunnen?

Timo: “Op het vlak van zalen om in te spelen zit je in Brugge echt wel goed: de Snuffel, de Comma, de Kelk, … Ook in Villa Bota kwam het genre al aan bod. Wat ik nog mis is een platform of festival zoals bijvoorbeeld Desertfest (een jaarlijks festival gericht op heavy metal, stoner, doom en psych dat plaatsvindt in steden zoals Luik, Oslo en Berlijn). Uncle Acid & The Deadbeats speelde enkele jaren geleden in het Cactus Muziekcentrum. Het publiek kwam toen echt uit alle uithoeken op dat concert af. Nu hebben ze ook Bruges Is Doomed in het leven geroepen, waarvan er al één editie geweest is. Het is wachten op de volgende editie, op 25 oktober in Cactus Muziekcentrum. Mocht zoiets kunnen uitgroeien tot een driedaags festival, dat zou top zijn! Er is zeker publiek voor, nu nog de middelen om de programmaties van concertzalen uit te breiden.”

Inner Marshland Jana Germanus 4

Jullie zijn samen Inner Marshland sinds 2024. Zaten jullie voordien in andere bands?

Timo: “Arno en Hilke wel, ik niet. Natuurlijk maakte ik wel al muziek. Zo speelde ik toen al één van onze nummers ‘Dance of Wizards’, de riff bestond dus al. Dat is ook ons eerste nummer samen geworden.”

Hilke: “Er bestonden dus al een aantal riffs, die we dan verder zijn beginnen uitwerken. Onze eerste grote uitdaging was een drummer vinden. We zijn dan samen naar Brugge verhuisd, ook een beetje met het idee van: daar is iemand waar we al van hebben gehoord …” (lacht).

Timo: “Ik kende Arno inderdaad al een beetje, ik wist dat hij al doom had gedrumd en dat hij op dat moment niet echt in een specifieke band actief was.”

Arno: “Mijn laatste project vóór Inner Marshland was net afgerond toen Timo vroeg of ik geen zin had om eens af te komen. We merkten snel dat samen spelen goed klinkt en de rest is geschiedenis.”

Hilke: “Ik speelde vroeger bij een punkband in Gent. Ik ben eigenlijk van Antwerpen afkomstig, ik ben dus een heel eind uitgeweken – voor de liefde, én voor de drummer blijkbaar.” (lacht)

Hoeveel keren repeteren jullie per week?

Hilke: “Standaard elke maandag, en in de weken voor een optreden wel meerdere keren per week.”

Timo: “In kalmere periodes komen we ook al snel twee keer per week samen, afhankelijk van wat werkt voor onze agenda’s.”

Hilke: “In het begin hielden we onze repetities in het Entrepot, toen moesten we elke maandag al ons materiaal inladen en verhuizen. Nu kunnen we gelukkig hier, bij ons thuis, repeteren. Het album is hier thuis ook opgenomen, door Fabian Van Acker (Blisters, Liquid Silver) en Melvin Matthys (Blisters). Fabian heeft het album ook gemixt en gemasterd.”

Hoelang spelen jullie je instrument eigenlijk al?

Hilke: “Ik begon op mijn eenentwintigste met basgitaar”.

Timo: “Ik was 24 toen ik begon met gitaar, dat was vlak voor corona. We zaten toen toch met zijn allen hele dagen thuis. Ik heb het mezelf aangeleerd, met wat hulp van mijn Poolse vriend Dawid. Hij kwam eens langs met een versterker, en ik wilde al altijd elektrische gitaar kunnen spelen. Alleen mocht ik nooit van mijn ouders omdat ze bang waren voor geluidsoverlast. Ze wisten natuurlijk dat ik van metal hield (lacht). Ik speelde toen wel al af en toe op de akoestische gitaar van mijn mama. Dawid kwam dus langs met zijn elektrische gitaar en ik mocht die eens vasthouden. Ik was direct verkocht en kocht al snel zelf een tweedehands elektrische gitaar om te leren spelen. Een jaar later kreeg ik een gitaar cadeau die helemaal opnieuw in elkaar gezet moest worden. Ik heb daar echt mijn eigen gitaar van gemaakt.”

Inner Marshland Jana Germanus 11

Hilke: “Mijn papa speelt gitaar en ik had als kind zelf ook een gitaar gekregen. Ik volgde toen ook wel wat lesjes. Ik merkte toen snel dat gitaar eigenlijk niets voor mij was maar de drang om een instrument te spelen was er wel. Gelukkig ontdekte ik daarna basgitaar, ik heb nooit meer omgekeken.”

Arno: “Ik begon rond mijn vijftiende te drummen, via lessen bij de Metronoom. Ik heb toen een jaar of twee - drie de lessen gevolgd en ben daarna, eens ik de basis beethad, in bandjes beginnen drummen. Ik ben daar sindsdien niet meer mee gestopt, met wat korte tussenpauzes hier en daar. Ik weet intussen dus wel wat ik moet doen en waar ik moet slaan, en dat toch al 13 jaar aan een stuk. Chance dat míjn ouders het niet erg vonden dat ik veel lawaai maakte thuis (lacht). Drummen is easy to learn, hard to master: je krijgt makkelijk de basis onder de knie, maar dan komt het erop neer om het gebruiken van je voeten en je handen los te krijgen van elkaar, wat gemakkelijker klinkt dan het is. Verder is het heel veel oefenen, luisteren en tellen. Ik doe alles op gehoor.”

Timo: “Ik merk een enorme evolutie in ons kunnen in de twee jaar die we al samen spelen. En nu nog, als we nieuwe nummers spelen is het soms vier weken lang zoeken en proberen, tot we hét eindelijk gevonden hebben.”

Hilke: “We hebben vaak vrij lange nummers, langer dan vier minuten. Dan is het heel belangrijk voor ons om goed af te spreken op voorhand. Je wilt niet in minuut drie helemaal de mist in gaan en opnieuw moeten beginnen – wat natuurlijk wel gebeurt bij repetities.”

Timo: “Ik heb wel echt elke dag mijn gitaar in mijn handen. Ik moet elke dag even gespeeld hebben. Ook omdat ik diegene ben die de riffs aanbrengt voor de band en die bedenkt of een bepaalde riff werkt of net niet – al bespreken we dat uiteraard ook heel vaak samen.”

Hilke, jij bent naast de bassiste ook de zangeres van Inner Marshland. Wie bedenkt de teksten van jullie nummers?

Hilke: “Ik schrijf de teksten. Als ik een nieuwe riff hoor van Timo, komt de tekst vaak redelijk vanzelf en puur op gevoel. Ik zing wat comfortabel voelt voor mij wanneer ik met hem meespeel. Eerst neurie ik vaak, om dat neuriën dan om te zetten in teksten die passen bij het gevoel dat ik krijg van een nummer. Soms krijgen Timo en Arno ook een bepaald beeld bij een nummer, ik zet dat beeld dan om in tekst.”

Waarover gaan jullie lyrics zoal?

Timo: “Het eerste album gaat vooral over het occulte. Veel van de titels van onze nummers zoeken erg het cliché-doombeeld op. In de teksten zitten dan een aantal metaforen waar de luisteraar ook zelf iets bij kan oproepen.”

Die beeldvorming is een belangrijk aspect van doom.

Arno: “Dat hoort inderdaad echt bij het genre. We zouden kunnen proberen om over roze eenhoorns te zingen, wat misschien ook wel goed zou klinken maar het zou gewoon hetzelfde niet zijn.” (lacht)

Hoe kregen jullie interesse in het occulte? Kwam dat door naar doom te luisteren, of was de interesse er eerst en begon je daardoor naar de muziek te luisteren?

Timo: “Voor mij kwam de interesse eerst. Ik ben al heel lang met kunst bezig en die onderwerpen spraken mij al altijd aan, ook in films. Ik houd heel erg van oude cult-horrorfilms, fantasy, het occulte, … De interesse was er dus al maar die is nog meer gegroeid door naar doom bands te luisteren.”

Hilke: “Bij mij net hetzelfde. Ik had al altijd interesse in het occulte, in heksen, medieval stuff, …”

Inner Marshland Jana Germanus 26

Arno: “Ik kon al vroeg goed lezen, waardoor ik als kind echt enorm veel heb gelezen. Ik las in het eerste leerjaar al Harry Potter en ik geraakte zo in de ban van heksen en tovenaars. Ik ging ook vaak wandelen met mijn ouders aan het kasteel van het Tillegembos. Ridders en de Middeleeuwen sprak helemaal tot mijn verbeelding. Ik heb dan ook een grote passie voor geschiedenis. Mijn opa was destijds stadsgids en vertelde me heel wat oude heksenlegendes en spookverhalen over Brugge. Ik vond dat als kind het coolste ooit.”

Timo: “Zelfs uit Disneyfilms heb ik als kind veel gehaald. Een van mijn favoriete films was The Black Cauldron, die gaat over de Horned King die een zwarte toverketel wil om zijn dode leger van skeletten tot leven te wekken. Vrij occult dus (lacht).”

Arno: “Of die ene scène in Sneeuwwitje waarin de koningin in een heks verandert! Een betere beschrijving van doom bestaat er niet.”

Als je echt mag dromen, wat wil je dan nog allemaal bereiken met de band?

Hilke: “Een tweede album. En een derde, en een vierde, …”

Timo: “Op veel grote festivals mogen spelen.”

Arno: “Ik wil heel graag eens op tour gaan. Dat lijkt me zo heerlijk, daar ga ik met plezier in onbetaald verlof voor (lacht). Ik weet dat het ook wel afzien kan zijn, maar zo enkele avonden op een rij mogen spelen voor mensen die het genre graag horen en voor ons komen, dat is echt een droom. We kijken op naar andere bands zoals Opium Heathen (doom band uit Antwerpen) die bijvoorbeeld al in de AB hebben kunnen openen voor Amenra.”

Timo: “Binnenkort staan we trouwens samen met hen on stage voor Soulburn, op 14 november in Balen. Dan komt Black Rainbows ook, helemaal uit Italië. Toen ze ons daarvoor vroegen was dat ook wel een beetje een droom die uitkwam.”

Laatste vraag nog: hoe kwamen jullie op de naam ‘Inner Marshland’?

Timo: “In mijn zoektocht naar grote, zware, luide versterkers belandden Hilke en ik in een uithoek van de Kempen, ergens in een bos bij een muzikant thuis. Toen hij hoorde dat we nog geen naam voor onze band hadden, duwde hij een plaat van The Bevis Frond in mijn handen: Inner Marshland. Een eighties psychedelic bluesy rock album met wat doom invloeden. We luisterden naar die plaat op weg terug naar huis en vonden die heel vet. We haalden onze versterkers dus in een moerasachtig landschap – wat profetisch bleek te zijn.”

Hilke: “Het was echt een voorbode, we waren toen al zo lang op zoek naar een naam. Op dat moment voelden we: dit moet het zijn.”

Tot op 21 oktober in de Snuffel dan!


Tekst: Alexandra Dervenis. Foto's: Jana Germanus

Uit BLVRD Magazine editie #54

Uw browser wordt niet ondersteund, schakel over naar een andere voor een optimale ervaring.