The Germans

Humo’s Rock Rally zette in 2004 het muzikale succesverhaal van Jakob, Vincent, Lennert, Boris en Timothy van The Germans in de startblokken. De Gentse atypische rockband staat bekend om hun trippy liveshows met veel kronkels zonder grenzen. Na 20 jaar staan de voormalige schoolvrienden nog steeds met evenveel zweet en goesting op het podium, klein of groot, en op 3 juni nemen ze ook nog eens de concertzaal in de Snuffel over. Lennert Jacobs en Jakob Ampe duiken even terug in de tijd.

The Germans Sexuality2 highres

Mijn opzoekwerk bleek rijk gevuld, want er zijn al een aantal jaren voor The Germans voorbijgevlogen. Hoe worden jullie het liefst voorgesteld aan mensen die jullie pad nog niet gekruist hebben?

Jakob: “The Germans is 20 jaar geleden van start gedaan. We leerden elkaar kennen via school, en ik kwam er als laatste bij. Zij speelden al met drie samen, maar hadden nog een zanger nodig en zo ben ik eraan begonnen. Het originele concept was een rockgroep met gitaren, drum en bass. We wilden onze eigen nummers uitbrengen, geen covers. We kenden elkaar eigenlijk nog niet zo goed, maar het was de liefde voor muziek die ons samenbracht.”

Wat is de beste omschrijving voor The Germans die jullie in die tijd al gehoord hebben?

Jakob: “Een orkest van daklozen (lacht). Wat was het nog? Tijdens Pukkelpop kregen we ook de naam van ‘Vlaamse voodoo’. We spelen versterkte muziek, met synthesizers en gitaar. Atypische drum ook, dus het is geen free jazz. Onze muziek is tegendraads.”

“Lennert en Boris hun muzieksmaak is super uitgebreid. De helft waar zij naartoe luisteren, heb ik vaak nog nooit van gehoord. Iedereen heeft zo’n beetje zijn eigen voorkeur. Dat is het vooral: door veel te luisteren en open te staan, zijn die invloeden in onze muziek ook terug te vinden.”

Begin deze maand treden jullie op in de Snuffel. Jullie speelden al op Pukkelpop, in het Antwerpse Trix. Allemaal grote publieken. Hoe passen jullie het concert aan voor een kleiner publiek?

Jakob: “We hebben al eens in de Snuffel gespeeld, honderd jaar geleden. Dat was toen voor vijf Spanjaarden. We passen ons niet direct aan. Het is makkelijker om in iets kleins te spelen. We moeten ons eerder aanpassen voor grotere events. Het hangt allemaal af van de energie van het publiek. Als er daar één iemand vree wijs tussen zit, kan het optreden al direct geslaagd zijn. Als ze allemaal zo wat staan te kijken, wordt het al wat moeilijker voor ons. Maar dat maakt eigenlijk echt niet uit.”

Hoe houden jullie het enthousiasme er nog in na 20 jaar?

Jakob: “Ik denk dat dat komt door te blijven luisteren. Als je geïnteresseerd blijft in muziek, dan wil je snel zelf iets maken met alle nieuwe dingen die in je hoofd opkomen. Het hoeft daarom niet direct concreet te zijn. Soms is het te moeilijk om te combineren met al onze sideprojects, maar het blijft leuk op die manier.”

Lennert: “Ja, dat is zo. Bij vele bands zie je na een paar jaar dat de inspiratie op is. Dan wordt het moeilijk om nog je plezier erin te vinden. Bij The Germans is dat niet zo. De inspiratie blijft komen. Ik denk dat dat ook komt omdat we er niet constant mee bezig zijn. Er zijn periodes waarin we niets doen voor de band, maar dat komt dan weer terug. Het was vroeger soms moeilijker dan nu, denk ik.”

Jakob: “Ja, omdat we andere verwachtingen hadden. Nu is het duidelijker: wie en wat we zijn en doen als band. We hebben al vaker bevestiging gekregen dat wat we doen effectief heel waardevol is. Niet voor een massa. Voor mij heeft dat eventjes geduurd voor ik dat begreep. Iedereen is met veel dingen bezig. Als je niet verwacht dat het iets is waarbij je direct op Pukkelpop moet staan en grote tenten vult, moet je het niet in een format gaan steken.”

Lennert: “Meestal brengen we om de vier jaar een plaat uit, dus dat is niet zo super snel. Het voordeel is: alles kan bij The Germans. Er zijn weinig taboes en zo blijft het plezant. We houden geen rekening met het publiek of succes… Het is wat we zelf willen doen en dat doen we ook telkens met evenveel goesting.”

Check zeker The Germans op 3 juni in de Snuffel!

Tekst: Eva Vandendriessche, Beeld: Nana Vaneessen
Uit BLVRD Magazine editie #28

Uw browser wordt niet ondersteund, schakel over naar een andere voor een optimale ervaring.