The French Dispatch of een fictieve herwerking van Vlaanderen vakantieland

Lauren Rolly ging samen met Nicholas Vandenbussche kijken in Cinema Lumière naar ‘The French Dispatch’, de laatste film van Wes Anderson. Ze zaten nadien samen om de film te bespreken en schreven dit uit, zodat iedereen kan meedenken in hun visie op de film.

L: Lauran Rolly
N: Nicholas Vandenbussche

LUMIERE THEFRENCHDISPATCH

N: “De film gaat over het leven in een fake-Parijs tijdens de jaren 70, met: maffiabazen, studenten-protesten, moordzuchtige kunstenaars…”

L: “Of eerder een verzameling kortverhalen die zich afspelen in een fictieve stad. Waarbij elk kortverhaal gebaseerd is op een rubriek uit een tijdschrift, genaamd ‘the French Dispatch’.”

N: “Ja, het waren zogezegd de highlights van een reismagazine. De film was nogal literair, bijna als een boek, en heeft een romanstructuur.”

L: “Doordat de film was opgedeeld in hoofdstukken?”

N: “Eerder door het superverhaal met daaronder de subverhalen. Kijk naar de romans uit 1950 zoals ‘Lolita’ bijvoorbeeld. Waarbij een verteller spreekt over een manuscript dat hij heeft gevonden, de film heeft iets found footage-achtig. Het verhaal heeft een overkoepelende structuur met daaronder kleinere structuren.”

L: “Inderdaad, maar is dit wel nodig? Kon de film niet evengoed als aparte kortfilms worden uitgebracht?”

N: “Daarmee doorbreek je wel de grote roman-structuur. The French Dispatch had een nieuwe, unieke manier van vertellen waar je nog steeds Wes Anderson in kan herkennen. Het werkt wel als een groot geheel.”

L: “Samen is het zeker een auteursfilm. De sterkte van Wes Anderson is dat hij een sjabloon heeft gecreëerd waar hij heel makkelijk zijn verhalen in kan leggen. Door dit sjabloon zal zijn verhaal altijd een goeie vorm hebben. Maar in the French Dispatch had ik het gevoel dat zijn sjabloon te perfect uitgesneden was, waardoor zijn stijl soms te heftig aan bod kwam. Alles leek net iets te symmetrisch, en afgelikt voor mij.”

N: “Ja, vond ik ook. Het was te symmetrisch met veel vlakke shots. De stijl paste nog steeds bij het verhaal, maar halfweg doorheen de film voelde het allemaal “te” aan.”

L: “Té Wes Anderson…”

N: “Kan dat?”

L: “De wereld van Wes Anderson is heel steriel, je komt precies in een vacuüm los van onze wereld terecht. Waar er andere regels heersen dan onze wereld. Soms worden die regels te hard opgedrongen, waardoor de film bijna awkward wordt.”

LUMIERE FRENCHDISPATCH

N: “Dat is ook wel het mooie aan de film. ‘The French Dispatch’ is zoals naar het theater gaan. Een normale film probeert realistisch te zijn, de suspense of disbelief op te wekken. Terwijl Wes Anderson bijna letterlijk zegt: ‘dit is een toneelstuk’. Je merkt het enorm in de decors en aan de ietwat artificiële manier hoe conversaties worden gehouden.”

L: “De film heeft iets postmodern, je wordt duidelijk gemaakt dat dit decors zijn. Dit is de reden waarom mensen willen gaan kijken naar zijn films. Kijken naar Wes Anderson is wegvluchten van onze wereld naar een idyllische, theatrale wereld. Waar alles oké lijkt.”

N: “Hoezo?”

L: “Bijvoorbeeld: wanneer iemand sterft in de films van Wes Anderson wordt dat meestal als iets luchthartig en mooi gezien. Er zal geen treurige muziek tijdens de begrafenis spelen maar eerder vrolijke muziek. Ik zie zijn films als een acceptatie van het bestaan. Nihilisme lijkt niet te bestaan, doordat alles een doel en betekenis heeft in deze theatrale wereld. Ook de acteurs en hun manier van acteren spelen hier een belangrijke rol in.”

N: “Wes Anderson heeft precies zijn dreamteam van acteurs samengesteld. Met de oude bekende gezichten die in vele van zijn films terugkomen, maar ook de nieuwe acteurs die we totaal niet gewoon zijn in het Anderson-universum.”

L: “Owen Wilson, Bill Murray… we zien ze elke film terugkomen.”

N: “Om eerlijk te zijn, ik was geen grote fan van Bill Murray zijn prestatie. Het was nogal ongeïnspireerd en cliché. Hij speelde de boze redacteur, wat een voorspelbaar en vaak gebruikt personage is.”

L: “Zijn personage was volledig gebaseerd op een enkele zin, namelijk: ‘no crying’. Het is precies een gimmick die wordt gebruikt… Eigenlijk, vele passages uit de film berusten op gimmicks. Wat soms zeer goed werkt, maar soms kan je het verhaal erin verliezen.”

N: “Zoals?”

L: “Doorheen het verhaal: in ‘Revisions to a Manifesto’ by Lucinda Krementz’ werd een personage geïntroduceerd, gespeeld door Timothee Chalamet. Zijn zogezegde gimmick was schaken, wat ook sterk getoond wordt doorheen de scene. Het bouwde op naar een climax, maar tijdens deze climax ging het meer over schaken dan het verhaal van de film. Het verhaal deed plotseling onder aan de gimmick. Wat jammer is…”

N: “Ik vond ‘Revisions to a manifesto’ een van de meest warrige verhalen. Niet enkel door het schaken, maar het verhaal in zijn geheel.”

L: “Binnen deze passage leek Wes Anderson te veel gefocust op zijn cinematografie en zijn manier van personages plaatsen. Waardoor hij het grote beeld uit het oog verloor.”

N: “All style, no substance… Niet altijd, maar soms drong het hard door.”

L: “Ja?”

N: “Toch, het blijft een Wes Anderson-film. Over het algemeen is het een goeie film, maar heeft zijn zwaktes.”

L: “Ja inderdaad, je zag dat Wes Anderson probeerde te experimenteren met zijn eigen stijl. Hij speelt met cadrage en maakte collages van zijn eigen film, of sommige stukken werden volledig in 2D animatie getoond. Hij verfrist zijn eigen stijl.”

N: “Door te experimenteren kon Wes Anderson goed de chaos vatten van dit mythische Parijs.”

L: “Mythisch Parijs?”

N: “Ja, Ennui is duidelijk een kopie van Parijs, waar alle vreemde, typische zaken van Parijs nog meer worden uitvergroot. Het wordt bijna als een mythologie voorgesteld.”

L: “Het hangt nauw samen met het absurde. Kunnen we eens zijn dat ‘the French Dispatch’ een absurde herwerking is van Vlaanderen vakantieland? Waar de journalisten een fictieve stad promoten."

N: “Ja, het hangt samen met het cliché van de gestoorde journalist. Wat een boeiende combinatie is.”

L: “De film heeft zijn fouten, maar bezit alle charmes die we zoeken in een Wes Anderson film.”

N: “Toch wel ja.”

The French Dispatch speelt nog steeds in de zalen!
Meer info op www.lumiere-brugge.be

Tekst: Lauren Rolly, Beeld: The French Dispatch
Uit BLVRD Magazine editie #25

Uw browser wordt niet ondersteund, schakel over naar een andere voor een optimale ervaring.