SLOW CRUSH

In oktober 2021 bracht de Belgische band Slow Crush het nieuwe album ‘Hush’ uit waarmee ze op tour vertrekken tot mei 2022. Zangeres/bassiste Isa Holliday maakte de balans op van de afgelopen twee coronajaren en blikt vooruit naar 2022. Voor ze op internationale tournee vertrekken, houden ze op vrijdag 14 januari 2022 nog een keer halt op Belgische bodem. Dan kan je ze live aan het werk zien in Cactus Club in Brugge.

Slowcrush3

Volgens de muzieksector behoren jullie tot het shoegaze-genre. Maar hoe zou je Slow Crush zelf omschrijven voor de niet kenners van shoegaze?

Dat is een moeilijke. Bij shoegaze hoort vaak een dromerige stem en zweverige gitaareffecten. Dat steekt er boven uit. Maar er is zoveel meer dan dat in onze muziek te vinden. Mensen die luisteren naar postrock, grunge of doom, zeggen dat ze daarvan ook trekjes kunnen horen. Zelf hebben we vóór onze Slow Crush-periode naar verschillende genres geluisterd, en hebben we allemaal ook in zwaardere hardcore bands gespeeld. Slow Crush is een iets zachtere stijl, onze muziek bevindt zich er een beetje tussen in. Je kunt ons labelen als shoegaze, maar dat maakt het soms minder makkelijk om ons te plaatsen.

Vanwaar komt het idee met Slow Crush te starten?

We waren al vrienden onder elkaar en speelden samen in enkele hardcore bands. Op deze manier hebben we elkaar echt leren kennen en dat maakt het ook gemakkelijk en fijn om samen te werken voor een nieuw project.

Heb je een muzikale achtergrond?

Toen ik nog klein was, kreeg ik een akoestische gitaar cadeau van mijn ouders. Er was ook altijd een gitaar aanwezig thuis, want mijn ouders maakten zelf ook muziek. Na een tijdje verloor ik een beetje de interesse, maar als tiener herontdekte ik de muziek. Op een gegeven moment zochten vrienden een bassist, en zonder enige ervaring deed ik hiervoor een poging. Als basgitarist voelde ik me een stuk comfortabeler en zekerder dan met een gewone gitaar.

Slowcrush

Vanaf wanneer kwam de zang erbij?

In het begin waren we met Slow Crush nog heel erg onze stijl aan het zoeken. Het was voor mij een grote uitdaging om zoveel van mezelf te tonen. Ik ben soms erg verlegen en het was buiten mijn comfort zone om lead van de band te zijn. Mijn moeder is Filipijnse en zingen werd door haar altijd aangemoedigd. Nochtans had ik nooit ambitie om zangeres te zijn van een band. Maar toen we met Slow Crush gestart waren, dacht ik waarom niet. Dus ik probeerde het. Ik heb van nature redelijke zachte en dromerige stem en dat kwam goed uit. Het lot heeft het bepaald.

De muziek van Slow Crush is relatief dromerige muziek, maar jullie staan wel eens geprogrammeerd op hardere festivals, zoals Ieperfest. Hoe ervaren jullie dat?

Enerzijds komt dat omdat we van de hardcore scene komen. En anderzijds omdat we tussen verschillende stijlen in zweven. De hardere elementen zorgen ervoor dat de fans van hardcore zich ook in onze muziek kunnen vinden. De link is er nog altijd. Het zwaardere gewoel kan je nog terugvinden in onze muziek. Er is altijd iets dreigend en confronterend. Maar tegelijkertijd zorgen we voor een verzoenende omhelzing. Bovendien heeft onze muziek enorm veel emotie en passie, die heel hard wordt overgedragen aan het publiek. Er zijn veel metalbands die ook zo’n sterke emoties overbrengen.

Je hebt nu al eerste concerten gehad, merk je een verschil met voor corona?

Het is heel spannend om terug op het podium staan. We waren verrast dat er nog altijd zoveel mensen afgekomen zijn naar onze shows. De corona situatie is moeilijk geweest voor iedereen. En wij, als band, willen ons verantwoordelijk gedragen, ons aan de maatregelen houden en vooral ook voorzichtig zijn. Mocht een van ons ziek vallen, iets wat je nooit helemaal kan voorkomen, dan kunnen we niet op tournee.

Slowcrush2

In december start de Britse tour, in maart touren jullie in Europa en in april-mei vertrekken jullie naar The States: hoe verschilt de tourervaring per land?

Er zijn inderdaad opmerkelijke culturele verschillen per land. Je leert zoveel van mensen en venues als je onderweg bent. Het is een leerproces om je telkens aan te passen naar de situatie. Intussen hebben we het al beter onder de knie na onze eerste tour. Maar het is in ieder geval altijd leuk om nieuwe culturen te leren kennen. Ik kijk er heel erg naar uit om ooit eens in Azië te spelen, zeker ook omdat ik half Filipijnse ben.

Jullie maken veel werk van de merchandise. Wat is het verhaal van het pedaal glow fuzz en komt er een restock?

Gitarist Jelle was op zoek naar een 'Skreddy Mayo’ pedaal die bijna niet te vinden was omdat die zo gelimiteerd en daardoor onbetaalbaar was. Hij sprak daarop een oude vriend en pedal-geek Werner Roozen aan van de band 'Forest Mountain', en die heeft een replica voor hem gemaakt, met extra tricks en effecten. We kregen toen zoveel vragen hoe we onze sound bereiken, dat we een aantal pedalen voor het goede doel hebben verloot. Toen hebben we een twintigtal Glow Fuzz-pedalen verkocht, maar de mensen bleven er om vragen. Ondertussen zijn er in totaal 100 stuks gemaakt en uitverkocht. En we gaan het hier op houden.

Als band zijn jullie erg begaan met de wereld.

Met de release van 7 inch single Reel / Pale skin, hebben we beslist om een deel van de opbrengst aan het goede doel te schenken om daklozen steun aan te bieden in deze moeilijke tijden. Een van deze goede doelen was Bruzelle, een solidariteitsproject die zich inzet in Brussel om dakloze vrouwen gratis en discreet maandverbanden te voorzien. Zodat ook vrouwen in moeilijkere omstandigheden hier zich geen zorgen hoeven over te maken.

Slow Crush heeft een heel internationale feel, hoe verklaar je dat?

Internet is een grote zegen en tegelijkertijd een vloek geweest. Je kunt ineens aandacht krijgen van de andere kant van de wereld. Het is een betere en bredere verspreiding. Vroeger kocht je een plaat in de winkel, en je had enkel toegang tot wat de platenboer had liggen. Op het internet zijn er nu zoveel bands, dat je geluk moet hebben dat de mensen jouw muziek te horen zullen krijgen.

En waarom wij internationaal zo goed aanslaan? Er is op dit moment een shoegaze movement aan de gang in de UK en USA. Het genre is ontstaan in jaren zestig en beleeft een ware heropleving. Amerika is zo groot, dus er zijn meer mensen die openstaan voor het niche genre. Zelf was ik ook verbaasd met zoveel aandacht. We hebben nooit zo’n grote ambities gehad met Slow Crush. We werden al in 2016 opgepikt door een Amerikaanse shoegaze radio zender. Van daaruit kwam de vraag om op een festival op te treden. En dat hebben we toen in 2018 gedaan. Van die eerste tournee hadden we geen grote verwachtingen. We zagen het als vakantie of roadtrip met vrienden. En als we geld verdienen, is dat mooi meegenomen, en indien niet, dan hebben we toch maar de ervaring gehad. We hebben in the end verschillende shows uitverkocht, waaronder eentje in LA. Onze muziek slaat daar heel hard aan, en we waren daar uiteraard heel content mee. En we zijn ook heel blij dat we binnenkort terug mogen keren, na 2 jaar het wat rustiger aandoen begint het terug te kriebelen.

Vrijdag 14 januari 2022 – 20:00
Cactus Club, Brugge
Tickets: www.cactusmusic.be

Tekst: Layla Cornelissen, Beeld: Slow Crush
Uit BLVRD Magazine editie #25

Uw browser wordt niet ondersteund, schakel over naar een andere voor een optimale ervaring.