DECEMBER DANCE: any attempt will end in crushed bodies and shattered bones van Jan Martens

Elk jaar kijk ik reikhalzend uit naar december, de maand van overvloed met veel feestgedruis zoals de Sint, Kerst, Oudjaar én December Dance. Ook dit jaar staat de top uit de danswereld op de Brugse podia, met onder andere de eerste productie voor de grote zaal van choreograaf Jan Martens. Het stuk, gebracht door 17 dansers van 17 tot 70 jaar, verwondert en stemt tot nadenken, want er zit ook een scherp kantje aan. Martens laat de dansers in al hun eigenheid schitteren, maar hij maakt ook een duidelijke aanklacht tegen de polarisering binnen onze maatschappij en roept op tot meer solidariteit.

Phile Deprez8184

BLVRD nam de proef op de som en bekeek het stuk op 23 oktober in de Singel en sprak diezelfde dag met de twee jongste telgen van het dansgezelschap, Loeka en Wolf. Beiden zitten nog in hun laatste jaar aan de ! Kunsthumaniora en kregen de uitgelezen kans om mee op scène te staan met deze productie van GRIP (i.s.m. Dance On Ensemble) onder leiding van choreograaf Jan Martens. Eerder dit jaar veroverde 'any attempt will end in crushed bodies and shattered bones' al de harten van het publiek in heel wat andere Europese steden. In december strijken ze neer in het Concertgebouw om een avondvullende voorstelling los te laten op het Brugse publiek. Bereid je voor op een intense ervaring die je zintuigen prikkelt.

Afgelopen zomer ging de voorstelling in première. Hoe was dat?

Wolf: “We waren heel opgelucht. De première was al drie keer verzet en je kijkt er telkens naar uit om dan op het laatste moment te horen dat het niet doorgaat. Dat brengt toch altijd wat teleurstelling met zich mee. Maar deze zomer was het zover! Dat was wel fijn toen het eindelijk weer kon, zeker in zo’n mooie setting als Avignon waar we in openlucht konden dansen.”

Loeka: “Ja, je voelde dat de mensen er heel veel zin in hadden. De sfeer, de setting, alles zat goed. De voorstelling toen was ook onderdeel van de officiële selectie van Festival d’Avignon, er was een heel luchtige sfeer en je voelde de verademing van zowel het publiek als de dansers dat het opnieuw mogelijk was.”

Jullie staan met 17 dansers van alle leeftijden op het podium. Jullie zijn de jongsten. Hoe ervaar je de connectie met de andere dansers?

Wolf: “We voelen natuurlijk dat we de jongste zijn, maar ik zie de andere dansers als mijn gelijken voor dit stuk. Ik heb wel het gevoel dat iedereen op dezelfde golflengte zit, maar weet niet of de andere dansers dat ook zo zien. Als ik mezelf in een ander persoon plaats, dan kan ik me voorstellen dat ze dat anders ervaren. Ergens is het wel vreemd dat we dit mogen doen, alle andere dansers hebben tenslotte al veel professionele bagage en meer levenservaring. Dat besef dringt soms wel door. Maar dat neemt niet weg dat we ons heel goed amuseren en de communicatie heel goed loopt.”

Loeka: “Ergens voelt het absurd omdat het zo goed gaat. Ik zou niet zo snel een 70-jarige aanspreken op straat, daarom is het fijn om nu nauw samen te mogen werken en van een ander te mogen leren. Dat is een grote sterkte van Jan, de choreograaf. Hij kan zijn taal heel goed aanpassen aan de ontvanger, met ons zal hij anders communiceren dan bijvoorbeeld met een ervaren danser. Hij voelt heel goed aan wat je noden zijn als danser, waardoor we een hele professionele en tegelijkertijd een persoonlijke begeleiding krijgen.”

“Ook goed om te weten is dat we altijd in groep heel open hebben gecommuniceerd over de act op het podium, van de dans tot de teksten die ik breng, de protestliederen die worden afgespeeld, ... . We hebben daar met z’n allen een debat over gehad: hoe brengen we dat? En iedereen heeft zijn of haar mening kunnen geven, dan was het aan Jan om de beslissingen te nemen.”

Elke voorstelling is er ruimte om onze bewegingen opnieuw te interpreteren. Daarbij is de cast zo’n diverse en unieke inspiratiebron, gewoon omdat iedereen zichzelf kan zijn en mag doen wat ‘ie wil.

- Loeka en Wolf

Wat betekent het stuk voor jullie als danser?

Loeka en Wolf: “De productie zorgde voor een positieve wending in ons leven. Binnen de choreografie, die natuurlijk wel vastligt, heb je de vrijheid om je eigen manier van bewegen te onderzoeken. Elke voorstelling is er ruimte om onze bewegingen opnieuw te interpreteren. Daarbij is de cast zo’n diverse en unieke inspiratiebron, gewoon omdat iedereen zichzelf kan zijn en mag doen wat ‘ie wil.”

Hoe is GRIP (het dansgezelschap van Jan Martens) bij jullie gekomen?

Wolf:” Jan is tot bij ons gekomen via Filip, de danscoördinator in de ! Kunsthumaniora, onze school in Antwerpen. Dat is intussen drie jaar geleden. Die is naar onze klas en de klas hoger komen kijken en heeft toen een workshop auditie gegeven. Nadien kregen we een mail met de namen van de leerlingen die naar de volgende auditie konden komen in de Singel. Na drie rondes met audities werd er beslist wie mee mocht doen. Hij zocht specifiek jonge dansers, vandaar dat hij bij onze school heeft aangeklopt.”

Vanwaar komt de passie voor dans?

Loeka: “Dat is iets dat gegroeid is. We studeren allebei al sinds het eerste middelbaar aan de ! Kunsthumaniora in Antwerpen en zijn dag in dag uit met dans bezig. Die passie is dus met de jaren toegenomen en op den duur kun je het niet meer missen. Als er dan zo’n kans komt, dan zou het raar zijn om daar nee tegen te zeggen.”

Wolf: “Mijn passie voor dans is vooral heel sterk gegroeid tijdens het toeren toen we enkele weken samen met de andere dansers van huis weg waren. Het gaat niet enkel om de dans zelf, maar het hele pakket. De energie die je krijgt van het publiek bijvoorbeeld is enorm.”

Phile Deprez7514

Hoe beleven jullie deze eerste danservaring in een grote productie?

Loeka: “Wij moeten natuurlijk nog uitzoeken hoe alles in z’n werk gaat, maar het is absoluut een heel fijne eerste ervaring. Als danser word je verwacht te performen en er zelf voor te zorgen dat je er staat op het podium en voluit kunt dansen, maar daar komt heel wat bij kijken. Je moet bijvoorbeeld opletten dat je geen blessures oploopt. Iedereen heeft ons met open armen ontvangen en ons heel goed begeleid in wat ze van ons verwachten. Dat brengt wel rust dat we in zo’n goede productie terecht zijn gekomen.”

Wolf: “je krijgt ook heel veel terug van het publiek. In Avignon bijvoorbeeld was het een prachtige setting, daar waren de mensen heel enthousiast. Je merkt ook dat mensen opgelucht zijn, dat we niet de enigen zijn die hunkeren naar die vrijheid.”

Jullie toeren ook mee naar het buitenland, hoe gaat dat in z'n werk?

Loeka: “Eigenlijk heel goed. In het begin van de repetitieperiode zaten we twee weken in Zweden. Dan ben je direct even weg van je familie en moet je vollen bak focussen op iets dat je nog nooit gedaan hebt, met andere mensen in een andere taal en omgeving. Dus er waren wel hectische momenten. Door de coronapandemie hebben we ook meer gerepeteerd dan voorzien was, zo hebben we een veel hechtere band met de collega-dansers kunnen opbouwen. Het was wel druk om te combineren met school, maar op de duur rol je daar wel in, wordt het een ritme. Het enige nadeel is dat je veel schoolwerk hebt in te halen telkens als je terugkomt, maar dat valt te relativeren voor het geweldige dat je in ruil krijgt.”

Wolf: “Voor mij voelde dat laatste toch anders. Het was een echte eye opener dat het zo kan. In plaats van het normale leven. Ik heb niet het gevoel dat ik zaken moet opgeven, voor mij zou het juist een verlies zijn als ik niet meer kan dansen.”

211211 Jan Martens c Phile Deprez BR

Any attempt will end in crushed bodies and shattered bones van Jan Martens / GRIP & Dance On Ensemble te zien op zaterdag 11 december om 20:00 uur Concertgebouw Brugge.

Deze voorstelling sluit het festival December Dance af dat loopt van 2-12 december.

www.decemberdance.be

Tekst: Jolien Van Acker, Beeld: Jan Martens
Uit BLVRD Magazine editie #25

Uw browser wordt niet ondersteund, schakel over naar een andere voor een optimale ervaring.